columns / verhalen

Hedde’t al geheurd
Van d’n dieje en d’n dieje
Wètt’r ies gebeurd
Mee d’n dieje en d’n dieje

Hedde’t al geheurd
Verhalen vertellen
Over mensen
Wat ze doen en laten
En wensen

over columns / verhalen

Een plek op wolluk.nl waar we op zoek gaan naar verhalen en meningen over of uit Waalwijk. De richtlijnen voor een column zijn dat het over Waalwijk gaat en dat er zo'n 250-300 woorden gebruikt worden. Columnt u mee?

Van oude mensen de dingen die voorbij gaan

Nou zeg ik niet dat oud worden per definitie een crime is - maar stiekem denk ik van wel, vooral na mijn veertigste verjaardag. En sinds ik in het vooruitzicht verkeer mijn moeder een scootmobieltraining te geven op hetzelfde pleintje waar mijn zoon nog niet zo lang geleden heeft leren fietsen, is dat gevoel er niet minder op geworden. Oud zijn is namelijk hartstikke out.

Wat moeten we met de generatie babyboomers die zanikt over hun pensioen en tegelijkertijd nog steeds de macht in handen heeft? Met die rij bejaarden voor de pinautomaat? Een hele tijd geleden werden rolstoelers in groepsverband al geweerd in Almere en Oude Pekela (google ‘Hang Oud’); in ‘de stad’ Wolluk neemt het aantal hangsenioren ook hand over hand toe. Kandinsky, Café City, Petit Paris en ’t Slot: het wemelt ervan.

Typisch, omdat Waalwijk niet bekend staat om het koesteren van de eigen geschiedenis. Sterker: uitblinkt in het slopen dan wel laten versloffen of afbranden van zijn oude gebouwen. Maar al te vaak afstand neemt van prachtige karakteristieken, van oorspronkelijke natuurgebieden, van het verleden in het algemeen. Zwembad het Hoefsven, het Lido, het Broederklooster, Ko de Nijs.

Er lijkt in positieve zin iets te zijn veranderd, sinds een jaar of wat. In Wolluk dan, qua kijk op de historie. Maar niet wat betreft de landelijke blik op ouderen. Want die blijft onverminderd negatief. Jammer: juist deze mensen vertegenwoordigen het niet eens zo heel grijze verleden. Zij hebben verhalen te vertellen die de moeite waard zijn, al dan niet met een cultuurhistorisch ankerpunt. Als je maar luistert.

Ondertussen rijden bejaarde scootmobielers stevig door, in de Wollukse winkelstraten (ondanks de koude kerstversiering in ons centrum: het equivalent van de paskamerspiegel in een willekeurige discountzaak). En geef ze eens ongelijk. Waar zou je nog bij stilstaan, hier? Misschien voor een praatje...

  • Monique van Mierlo september 2011