Pop Deela

Kwartet Waalwijkse popliefhebbers richt Pop Deela op

De onverwachte dood van popicoon David Bowie gold voor Waalwijkers Raff Roothans, Frans Hagendoorn, Hans Pullens en Joep Trommelen als een wake up call. Het viertal heeft zich nu verenigd in de Pop Deela, die klaar staat om uit te rukken in het geval er weer een popicoon overlijdt. Hun werk: het na het bekend worden van een sterfgeval zo snel mogelijk organiseren van een herdenking waar fans al drinkend, pratend en naar muziek luisterend hun muzikale helden nog één keer in verbondenheid kunnen eren en gedenken.

Deela is een afkorting van Droevig Eren Eensgezinde Liefhebbers Afgoden. Het is de bedoeling dat Atelier Winterdijk 30b de thuisbasis van de Pop Deela wordt.

Journalist Joep Trommelen: “Na het overlijden van Bowie zag je dat de media bol stonden van aandacht. Je kon de radio of de tv niet aanzetten of er was Bowie op te horen of te zien. Maar nergens konden fans in hun eigen omgeving terecht om hun eigen gedachten en gevoelens de vrije loop te laten en uit te wisselen. Misschien in de grotere steden, maar zeker niet in Waalwijk. In die behoefte willen wij gaan voorzien. Ik kan me herinneren dat er na het overlijden van Michael Jackson in het toenmalige café De Meester diezelfde avond nog spontaan een soort Michael Jackson Memorial ontstond, niet eens georganiseerd. Dat heb ik voor ogen met ons nieuwe inititiatief.””

Het is de bedoeling meteen in actie te komen bij een onheilstijding uit de popwereld. Hagendoorn, dichter en handelaar in tweedehands boeken en platen: “Het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn. Het gaat er vooral om snel een locatie en een tijdstip bekend te maken . Daar zijn sociale media zeer geschikt voor. Als iedereen zijn eigen netwerk aanboort en oproept het nieuws snel te verspreiden en locale websites pikken dat op, dan kun je in no time de juiste mensen ter plaatse krijgen. Voor de duidelijkheid: wij werken geheel belangeloos. Van lijkenpikkerij zal geen sprake zijn.”

Roothans is de geluidstechnicus van het viertal. “Als we het voor elkaar kunnen krijgen om live muziek van de overledene te laten spelen, voegt dat uiteraard iets toe. Wij beschikken als popliefhebbers over een uitgebreid netwerk artiesten. In mijn werk als opnametechnicus ken ik ook veel muzikanten die covers spelen.”

Hagendoorn vult hem aan: “Niets zo mooi als live muziek. Maar ik kan daar op inhaken met mijn disco-installatie. Het liefst draai ik vinyl, daar heb ik een winkel vol van. Dat komt goed uit, want de meeste popartiesten die in de zeg maar ‘gevaarlijke leeftijdscategorie’ zitten, dateren uit het lp-tijdperk.”

Pop Deela

Pullens, de handigste van het kwartet, en Hagendoorn hebben het plan opgevat snel een multi-inzetbaar grafsteen-achtig kunstwerk te gaan ontwerpen en maken dat bij elke Pop Deela-bijeenkomst bruikbaar is. Pullens: “Je kunt denken aan een iconische foto van de overledene die een centrale plek krijgt op een soort herdenkingsaltaartje. Wat kaarsen en wierook erbij, een goed glas wijn of bier… Nootjes niet te vergeten… Het gaat vooral om de sfeer.”

“En er mag gehuild worden hoor”, voegt Roothans toe. “Maar ook gelachen”, stelt Trommelen. “Want herinneringen aan muzikale helden zijn toch overal het algemeen mooie herinneringen”, zegt Pullens.

Bang dat de Pop Deela alleen voor hele oude rockers uit moet rukken en derhalve ook louter oude popliefhebbers een plezier doet, is Hagendoorn niet. “Als je alleen al kijkt naar de “Club van 27”, al die artiesten die ons in hun 27ste levensjaar ontvielen, Amy Winehouse, Curt Cobain, Jimmy Hendrikx en al die anderen, dan kan ik alleen maar vaststellen: de rockdood is bepaald niet leeftijdsgebonden.”

Ook het publiek dat op een bijeenkomst afkomt, krijgt wat het viertal betreft een inbreng. Trommelen: “Wie weet wat voor prachtige ideeën mensen hebben. Daar bieden wij zeker ruimte voor. Rouwen als creatief proces. Of creëren als rouwproces, noem het wat je wilt.”

De Pop Deela zal niet voor iederéén uitrukken. “Artiesten moeten een onbetwiste iconische status hebben”, legt Hagendoorn uit. “Dus je praat over mensen als Jagger en Richards, Dylan, Bono, Iggy Pop, Madonna en Springsteen, niet over Nick en Simon en al die Top 40-eendagsvliegen.”

Pullens: “We hopen overigens vanuit het diepst van ons hart dat al die mensen nog heel, heel lang leven en ons met hun muziek mogen vermaken en inspireren.”

Roothans: “Alleen als we zelf helemaal niets hebben met een artiest, bestaat de kans dat we niets doen. Maar dat zal echt om uitzonderingen gaan. Als je er zelf geen gevoel bij hebt, heeft het weinig zin in actie te komen. ”

“Aan de andere kant is een herdenking zo geregeld, zeker met de kennis, techniek en netwerken waar wij de beschikking over hebben”, zegt Trommelen. “Dus hou de sociale media in de gaten als er weer een popicoon op voordracht van de god Hades door veerman Charon de Styx wordt overgezet!”