Vrienden

De Vrienden van Sint Jan de Doper proberen de prachtige kerk in het hart van Waalwijk, ontworpen door architect Valk die zich liet inspireren door de Aya Sofia-moskee in Istanbul, nieuwe bestemmingen te geven om dit cultuurmonument van de ondergang te redden. Er gaan immers steeds minder mensen naar de kerk. Die raakt zo langzamerhand bankroet, al zal de Sint Pieter in Rome wel de laatste kerk zijn die sluit of bezuinigt. Gevoel voor hiërarchie is immers net zo katholiek als de hostie en biechten. Het verval schrijdt voort, de overgebleven parochianen ploeteren door, het geluid van gestaag doorknagende houtwormen in de kerkbanken negerend.
Onder het motto ‘de kerkdeuren open voor iedereen’ vinden er nu in de Sint Jan concerten plaats. Zondag was het de beurt aan het Bredase kamerkoor Varietas en blokfluitensemble Crêpe Padoek (padoek is een hardhoutsoort waar ze blokfluiten van maken). Samen brachten ze een programma met de naam Tragische Liefde. De gezongen liederen uit de Renaissance en de Barok van de Italiaanse componisten Marenzio en Monteverdi waren de smartlappen van hun tijd. Nee, het waren geen kerkliederen. Al klonken de blokfluiten als je je ogen dicht deed soms wel als een orgel. En het geluid in de Sint Jan zingt rond in de koepel als in een Tibetaanse klankschaal.
De herfstzon speelde prachtig met de ramen en het interieur van de Sint Jan en gaf alles een melancholiek tintje. De muziek was prachtig en ik wist niet dat er zo veel verschillende blokfluiten bestonden; sommigen hadden het formaat van een flinke steelstofzuiger! Gelukkig hadden de Vrienden genoeg geld om de verwarming aan te zetten, zodat niet alleen de klanken voor warmte hoefden te zorgen. Het concert was gratis, er was koffie en thee in de pauze en mensen konden na afloop zelf bepalen of ze de Vrienden financieel te hulp wilden komen. Bij de uitgang stond een soort koster met een collecteschaal. Mooi systeem, moeten ze bij het Huis van Waalwijk ook invoeren.
Het werd een bijzondere zondagmiddag. Een paar honderd mensen werden zoals dat heet ‘aangenaam verrast’. Hoezo in Waalwijk niks te doen?
Over vrienden gesproken… Het was deze zondag de sterfdag van een vriend die vorig jaar zijn laatste slag verloor. Deze ongelovige Thomas heeft in de Sint Jan een kaarsje voor hem opgestoken. Ja, mijn katholieke roots laten zo hun sporen na, ook al doe ik al lang niet meer aan de kerk. Noem zo’n kaarsje een moment van meditatie, een eerbetoon aan een vriend en zijn nabestaanden, een groet aan zowel het leven als de dood. Als die een streep haalt door een vriendschap is de liefde meer dan tragisch. En bieden rituelen als het opsteken van een kaarsje troost.
Een jaar geleden scheen de zon ook zo mooi. Verdriet met een gouden randje, kan dat?